หิมะ
posted on 06 Dec 2009 23:43 by seta-brahms in Theater-of-the-Absurd
หิมะโปรยโรยร่วงใต้ดวงดาว
ดูวับวาวพราวพรายประกายใส
พอลมมาพาพัดกระจัดกระจาย
ก็ดูแลแค่คล้ายซากหัวใจ
(เครดิตรูป : http://mi9.com)
เฝ้าคอย หรือ ปล่อยไป?
posted on 05 Dec 2009 23:34 by seta-brahms in Theater-of-the-Absurd
ตอนนั่งนึกทึกทัก - มักคักคึก
พอนั่งตรึกไตร่ตรอง - กลับหมองสร้อย
ตะวันเลื่อนเดือนตามโมงยามคล้อย
จะเฝ้าคอยหรือปล่อยไป - อย่างไรดี?
(เครดิตรูป : http://www.hoax-slayer.com)
Tags: poem, poetry, กลอน, กวี1 Comments
Autumn Leaves : ใบไม้ร่วงในดวงใจ
posted on 24 Oct 2009 22:01 by seta-brahms in Theater-of-the-Absurd
เหม่อมองนอกหน้าต่าง ใบปลิวคว้างกลางเวหา
แดงเหลืองละลานตา ลอยถลาก่อนร่วงไป
รำลึกถึงคิมหันต์ จุมพิตนั้นยังตรึงใจ
มือคู่นั้นที่แสนไกล เคยกุมไว้ได้แม่นมั่น
เมื่อเธอร้างลาหาย ทุกวันคล้ายนานนิรันดร์
แว่วเสียงเพลงเหมันต์ เมื่อวานวันเคยได้ฟัง
โอ้เธออยู่ที่ไหน คิดถึงใจแทบภินท์พัง
ยามใบไร้กำลัง แล้วหลุดรังร่วงลงดิน
นักสู้ - อาวุธ
posted on 18 Jul 2009 10:10 by seta-brahms in Theater-of-the-Absurd
เธอ : นักสู้
เคี่ยวกรำศึกกับศัตรูผู้บ้าคลั่ง
เพียงหมดเรี่ยวหมดแรงหมดกำลัง
อีกหลายครั้งหมดสิ้นหวังทั้งกายใจ
ฉัน : อาวุธคู่กาย
คงยืนหยัดเสี่ยงเป็นตายไม่หวั่นไหว
แม้นศรใดหมายปลิดชีพให้วอดวาย
จะเอนกายโน้มจับรับเอามา
ทุกข์ภัยใดกรายกล้ำจะปัดเป่า
ศัตรูใดพุ่งเป้าจะเฆี่ยนฆ่า
แม้ซาตานมารผจญเทพดา
ไม่ว่าใครหมายร้ายมายังเคียงข้าง
คือดาบโล่หลาวแหลนคือแขนเท้า
เร้นในเงียบเร้นในเงาราวผีสาง
หากคอยรับจับเลวชั่วทุกทั่วทาง
หมดสิ่งใดกรายเยื้องย่างผลาญล้างเธอ
...ทุกความเจ็บปวดที่จะพุ่งเข้ามาหาเธอ ขอฉันเป็นผู้รับมันไว้เอง...
Tags: poem, poetry, กลอน, กวี2 Comments
...เมื่อรับปริญญา...
posted on 06 Jul 2009 22:25 by seta-brahms
ฉันเยาว์ ฉันเขลา ฉันทึ่ง
ฉันจึง มาหา ความหมาย
ฉันหวัง เก็บอะไร ไปมากมาย
สุดท้าย
.
.
.
.
.
ให้กระดาษฉัน
ตั้งสองแผ่นแน่ะ!!!
(มีเวอร์ชั่นไทยกับอังกฤษ)