Journey to the Mind

ฉันยังจำได้ถึงวันที่เธอหายไปฉันวิ่งพล่านไปทั่วทุกมุมตึกในเมืองอันสับสนวุ่นวาย ฉันวิ่งออกไป วิ่งออกไป ไปยังที่แห่งใดฉันก็ไม่รู้ ไปเพื่อพบใครหรือหาสิ่งใดฉันก็ยังไม่รู้ ดูเหมือนการกระทำบางอย่างเป็นไปเพื่อสนองความต้องการเบื้องลึกในจิตใจ ทำได้แค่เฝ้าฝัน จินตนาการ ถึงความสุขในอดีตและที่เพิ่งผ่านพ้นไป ไม่เคยและอาจไม่มีวันได้รู้ถึงสถานภาพของมัน ทุกสิ่งอาจเป็นเพียงเรื่องหลอกลวง เป็นความคิดเหมาเอาเอง หรืออาจเป็นความคิดฝันคาดหวังลมๆ แล้งๆ ฉันยังคงวิ่งออกไป ไปเพื่อที่จะไม่พบใคร ฉันอาจโหยหาอดีต หรืออาจเพียงสนองกิเลสของตัวเองที่จะได้ฝังตัวเธอไว้ในความคิดตลอดเวลาทุกขณะจิต เพื่อที่ฉันจะได้มีความสุขอย่างนั้นหรือ? 

ฉันออกรอนแรมไปในเมืองซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่านที่ฉันไม่รู้จัก ไปเพื่อนึกถึงสายฝนซึ่งกระหน่ำลงมาในคืนก่อนวันลาจาก สายฝนที่นำมาซึ่งความหนาวเฉียบและเยียบเย็นทั้งนอกกายและในใจ ตัวเธอที่กำลังเปียกปอนสั่นระริกจากสายฝนที่ไม่เคยมีการเตือนล่วงหน้า และจิตใจของฉันสั่นระริกด้วยการตระหนักถึงการเป็นค่ำคืนสุดท้ายของการพบพาน ฉันขับรถออกไปรอนแรมอยู่บนท้องถนนที่คุ้นเคย โดยจินตนาการว่าเธอยังนั่งอยู่เคียงข้าง หวนรำลึกถึงถนนสายเก่าที่เคยวิ่งผ่าน ตึกรามบ้านช่องที่เคยเดินผ่าน สถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยบทสนทนาทั้งเหลวไหลไร้สาระและทั้งหนักแน่นด้วยปรัชญาแห่งชีวิต นึกถึงฝันแห่งอนาคตที่ต่างคนต่างพร่ำเพ้อให้กันฟัง นึกถึงความตายที่เราทุกคนต่างตระหนักดีว่ามันจะมาเยือนเราในสักวัน แล้วรถเก๋งสีเทาเก่าคร่ำคร่าคันนี้ บางทีก็จอดตัวเองอยู่อย่างสงบนิ่งตรงหน้าสวนเล็กๆ ภายในบ้านของฉัน 

บางค่ำคืน ฉันจะออกมายืนพิงมันหรือบางทีก็ขึ้นนั่งบนขอบฝากระโปรงของมันอย่างไม่เกรงอกเกรงใจ ปล่อยความนึกคิดไปเรื่อยๆ และทุกครั้ง ลมหนาวที่โบกโบยมาอย่างช้าเชือนแต่เรื่อยรินสม่ำเสมอนั้น ก็พัดกิ่งไม้ใบไม้ปลิวสบัดขึ้นชี้ไปยังทิศที่ตั้งของท้องฟ้า นำสายตาไปให้เห็นพระจันทร์ข้างขึ้นบ้าง ข้างแรมบ้าง เต็มดวงบ้าง มองเห็นหมู่ดาวที่พร่างพรายประกายสุกใส จนแต่ละครั้ง จิตใจฉันมักจะต้องคิดเพ้อพกไปอยู่เสมอๆ ว่าฉันอยากจะฝากความรู้สึกของฉัน ความรัก ความคิดถึง ความห่วงใยต่างๆนานาที่มีต่อเธอไปกับสายลมและแสงดาว และบ่อยครั้งที่น้ำตามันจะไหลซึมออกมาเองโดยไม่รู้ตัว ด้วยลักษณาการเช่นนี้ จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่ฉันจะชื่นชอบเพลง ลมหนาวและดาวเดือน มากเป็นพิเศษ หลายๆ ครั้งที่ฉันฮัมเพลงนี้ พร้อมกับที่ลมหนาวพัดเบาๆ แสงจันทร์สาดส่องอย่างบางนวล บางพอที่จะไม่กลบแสงวิบวับระยับตาอื่นๆ ฉันมักเผลอไผลคิดไปเอง ว่าฉันได้ยินเสียงกระซิบจากดวงดาวพราวพรายเหล่านั้น และทำให้ฉันอยากพร่ำรำพันทุกสิ่งในใจออกมาเป็นเพลง ที่กลั่นทุกอย่างออกมาจากก้นบึ้งแห่งความรู้สึก...