Journey to the Mind

ยอมรับกันไหมว่า เมื่อเทียบกับดาวพราวพร่างอันมากมหาศาลนั้น ตัวเรากระจิริดเสียยิ่งกว่าเศษฝุ่นผงที่ปลิวคว้างในเวิ้งจักรวาลไพศาล

บางครั้งเรายอมรับความจริงเหล่านี้ พร้อมๆกับที่หลายครั้งก็ลืมตัว หลงคิดว่าตนยิ่งใหญ่ คิดว่าชีวิตตนสำคัญนักหนาและพร้อมจะทะเยอทะยานยิ่งใหญ่อยู่เสมอ

เราแทบทุกคนมีความทะยานอยาก มากน้อยต่างกันไป

ไม่ว่าจะปริมาณเท่าใด บ่อยครั้งที่ความทะเยอทะยานกับกิเลสความอยากส่วนตัวแยกจากกันไม่ออก

หลายคนทะยานอยากจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ จนดูคล้ายมีความฝันอันยิ่งใหญ่ 

แต่แท้จริงแล้ว ความฝันที่ดูเหมือนยิ่งใหญ่ในชีวิตกระจ้อยร่อยของมนุษย์นั้น จะยิ่งใหญ่ได้สักแค่ไหนกันเชียว?

คนบางคนทะเยอทะยานสูงส่งจนต้องเหยียบย่ำผู้อื่น ต้องใช้เท้ากวาดสิ่งรอบข้างที่เกะกะขวางทางทิ้งไป หรือกระทั่งกระทืบทำลายจนแหลกราญเพื่อไม่ให้มีสิ่งใดมาเป็นอุปสรรคขวางทางต่อจุดหมายที่ตนคิดว่ายิ่งใหญ่

แต่แท้จริงแล้ว ความฝันที่ดูเหมือนยิ่งใหญ่ในชีวิตกระจ้อยร่อยของมนุษย์นั้น จะยิ่งใหญ่ได้สักแค่ไหนกันเชียว?

มนุษย์ลืมตามีชีวิตบนโลกและดำรงอยู่บนโลก ชีวิตต้องพึ่งพิงสรรพสิ่งบนโลกและเพื่อนร่วมโลก ทุกสิ่งทุกอย่างต่างเกื้อกูลกัน และการดำรงอยู่ของสิ่งๆหนึ่งก็มีผลกระทบต่อสิ่งอื่นๆอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

การดำรงอยู่ของคนหนึ่งคนก็มีผลกระทบต่อคนอื่นๆและสิ่งอื่นๆ

เรายังสูดเอาลมหายใจของโลก และต้องพึ่งพิงเพื่อนร่วมโลก

เช่นนั้นแล้วเราจะปฏิเสธความรับผิดชอบต่อโลกและเพื่อนร่วมโลกได้หรือ?

เช่นนั้นแล้วเราจะยังแสร้งทำเป็นว่าชีวิตของเรานั้นสำคัญกว่าชีวิตคนอื่น ไม่รับรู้ไม่ใส่ใจในความเป็นไปของชีวิตอื่นๆได้อีกหรือ?

เช่นนั้นแล้วเรายังคิดว่าความทะเยอทะยานและความใฝ่ฝันของเรายิ่งใหญ่-ยิ่งใหญ่จนสามารถเหยียบย่ำชีวิตรอบข้างและแสร้งไม่ใส่ใจชีวิตอื่นๆความฝันอื่นๆได้อีกหรือ?

ประโยคที่ว่า "ชีวิตใครชีวิตมัน" ยังควรจะหลุดออกมาจากปากพวกเราอีกหรือ?

ความคิดที่ว่า  "อย่าปล่อยให้ใครมาขัดขวางความฝัน ใครเข้ามาต้องเขี่ยให้ทิ้งไป" ยังควรจะผุดขึ้นมาในสมองพวกเราอีกหรือ?

ความฝันของเรามีค่าถึงขนาดยอมทำได้ทุกสิ่งทุกอย่างเพื่่อตัวเอง แม้จะเบียดเบียนผู้อื่น ปิดกั้นโอกาสของผู้อื่น กระทั่งส่งผลร้ายต่อผู้อื่น เชียวหรือ?

ความฝันของเรา...

สำคัญเพียงนั้นเชียวหรือ?